Undanfarið hef ég lagt mig fram um að vera jákvæður og opinn fyrir því að prófa nýja hluti. Þegar vinkona mín bauð mér að koma með sér í sjósund og svett um daginn ákvað ég bara að skella mér.
Ég fór og stakk mér til sunds einhverstaðar í ísköldum sjó Hvalfjarðar. Að því loknu lét ég leiða mig í lítinn indíánadans og leyfði viðkunnalegum manni að "hreinsa áruna mína" með einhverju sem ilmaði eins og brenndar, franskar kryddjurtir. Að lokum settist ég inn í lítið niðdimmt tjald og svitnaði og hugsaði um fyrringu nútímamannsins í nokkra klukkutíma. Athyglisvert!
Næsta dag vaknaði ég með kvef sem þróaðist í rólegheitunum yfir í H1N1-flensu. Nú er ég búinn að liggja veikur í rúminu í á þriðju viku. Mér líður vel. Meiraðsegja mjög vel bara. Yndislegt frelsið sem felst í þeirri frelsissviptingu að komast ekki út og geta varla staðið upp. Andleg hreinsun liggur mér við að segja. Svona hefur þetta verið í klaustrunum í Avignon og Sienna. Ég og bækurnar mínar. Og Ástkonan auðvitað. Það var víst líka nóg um þær í klaustrunum í gamla daga.
