E penso a te

Nýi gítarkennarinn minn er svo sérstök. Mér var kannski nær, við hverju bjóst ég að fara að læra á klassískan gítar. Ástkona mín gaf mér mjög fallegan sovéskan gítar í jólagjöf og ég ákvað að láta gamlan draum rætast og læra á hann. Ég fæ að spila bæði tarantellur og tangóa og er að vinna í því að kynna kennslukonuna fyrir ítölskum velluslögurum frá áttunda áratugnum. Í æðum hennar rennur latino-blóð svo þetta ætti að ganga vel hjá mér. Hún er ótrúlega ströng og ólíkt öllum öðrum tónlistarkennurum sem ég hef haft er hún alltaf að segja mér að spila hraðar, sem er erfitt þar sem ég er skammt á veg kominn. Ef ég spila ekki nógu hratt, að hennar mati (mér finnst eðlilegra að spila hægar svo ég hafi tóm fyrir listræna túlkun og nái þessu tæknilega réttu) þá grípur hún eigin gítar og spilar með og togar mig með sér á ógurlegan hraða sem ég ræð mjög illa við. Mér var skapi næst að hætta eftir síðasta tíma en hún lofaði að ég mætti æfa E penso a te fyrir næsta tíma (auk tveggja tangóa, tarantellu og fjölda skala og döfullegra fingraæfinga).

En jæja, best að pirra í sér borgarann og drífa sig í frjáls-dans- jógatímann.